łapię motyle w jedwabną siatkę szczęśliwy jak dziecko z grzechotką potrząsam światem pulchną dłonią z łagodną uwagą miejsce po miejscu bezwietrznie dotykam pocałunkiem zrzucam stalową zbroję emocji barwię namiętnością niepewny krok z nagłym lękiem wraca noc w trzepocie zmierzchu odlatuję nietoperz o oczach w kolorze tęczy