totemy Musiałowicza strzegą minionego czasu cieniami chylą się nad wodą płyną ludzkie losy każdy swoją drogą na górze w ruinach kościoła echo zamknięte w pacierzu na ustach cisza jak zardzewiała kłódka mgła usidliła wieczór na piaszczystym brzegu ślady w kamieniu białe i czerwone chłopi prowadzą zmęczone konie rzeka wirami grzywy skręca księżyc im srebrem przyozdobił skronie