toną oczy z głębi studni marszczą się w zimnej toni blisko ciemnych chmur burzę święty spokój z błahego powodu zupa wcale nie jest za słona słowa jak żołnierz na bagnety klują na długo potem gdy zapadnie zmierzch nadal bolą odbijają się echem w sercu w nierównych odstępach straconego czasu