maria magdalena podniosła się z kolan poprawiła suknię strząsnęła kurz z włosów a włosy miała piękne: długie lśniące pełne westchnień jak fale srebrzystego morza pośród których okręty ust i palców toną bezpowrotnie naprężyła piersi a piersi miała piękne: białe delikatne pachnące przyspieszonym oddechem przechodniów którzy zostawiali tu odciski dłoni i głów rozmasowała zdrętwiałe uda a uda miała piękne: mięsiste kształtne wyrzeźbione w modlitwach umierających z głodu lub dawno już martwych poszukiwaczy skarbów chrystus zapiął sandały pobłogosławił ją wiedział już że zbawienie to nie iluzja