okno zasłonięte chmurą zasypia przyćmiony ranek klęcząc w kącie nie dostrzega nagłej zmiany unosi powieki nieustannie w półśnie wznoszę toasty krzykiem w nocy światła latarni spadają hukiem opętałe butelkę dopić do końca z kloszardem lepiej witać żywych niż kolejną śmierć