zastygłym milczeniem
zasłaniasz zdławioną duszę
i pokój tej ciszy
niech w wieczności pozostanie

zanim jednak
pozwól przez uchylone okno
spojrzeć co ukrywasz
a może się boisz
natręctwa białej pościeli

nieczyste dłonie nie uchwycą
tylko pragnienie ugaszą

bogobojnie schylam głowę
pokusa wzmaga się z tabu
i zagląda
kiedy wychodzisz
drzwi zostawiasz otwarte

zaczekam aż wrócisz