Zabierz mnie tam gdzie smutków brak. Zabierz mnie w miejsce gdzie świeci słońce. Do tych wszystkich chwil nazywanych złotem. Do tej krainy mlekiem i miodem płynącej. Gdzie nie ma złości ani nienawiści. Gdzie wszyscy są wobec siebie uprzejmi. I jest w nich tak wiele chemii. Istny idealny świat bez jakichkolwiek wad. Nieistniejący w rzeczywistości. Bo w życiu realnym nie ma tylu czułości. By człowiek człowiekowi nieba przychylił. A przy tym tak bardzo się nie mylił. Gdy ocenia kogoś po pozorach. I jest dla niego nieprzychylny w słowach. Nie wiedząc tak naprawdę. Z kim ma do czynienia