W parku jest cicho

ludzie potrzebują słów* i dramatów
bohaterów swoich słabości

zakazana wiara w słuszność decyzji
podjętych pod wpływem chwili
owocuje jak każde zgniłe nasiono
lepsze są tylko te lata
w których woda staje się winem

alkoholicy nie liczą czasu
potulnie i biernie godzą się z losem
wygrana nie ma znaczenia
zwycięzca i tak zabiera tylko połowę
reszta się nie liczy
czasem wierny pies poliże nogę

sylwetka pochylona nad wizerunkiem świętego
wygląda zwyczajnie
nawet dewotki speszone umilkły
nic się nie dzieje

nic i tak jest dobrze
do następnej wiosny


*Julio Cortázar — Gra w klasy
Obawiam się tego rajfurstwa atramentu i słów, tego morza języków liżących dupę świata.