tempo życia

Idę. Stopy stawiam delikatnie, na podłożu świata, na trawie, na smutkach i na uśmiechach. Byle niczego nie naruszyć, byle kwiatów nie zdeptać. Tych co rosną przy sercu i czerwonym są słowem co płynie głośniej niż każda muzyka. Biegnę. Tylko czasami, kiedy czuję, że mi ucieka okazja, że wsiada w autobus i że może nie wrócić. Biegnę, bo wiem że kierowca się zatrzyma. Gdy w lusterku odbije mu się niewinność goniąca na przełaj za marzeniami. Stoję, kiedy pada spokój, drzwi są otwarte i zegar nie tyka. Kiedy mnie trzymasz, za dłoń, za szyję, za policzek. Umysł upojony wiedzą, że zostaniesz na dłużej. Dla mnie. We mnie. Przy mnie.