tyle było o róży

oj tak nieanno, jednym z moich pierwszych tekstów była róża, tu nawet przeszła, ale na innym portalu dostałem za nią cięgi, potem napisałem jeszcze jeden, ale więcej już nie. Po takiej dyskusji o oklepanej poezji z różami, napisałem jeszcze humoreskę o stokrotce, od tego czasu mam spokój z kwiatkami, ale kto wie?

oj, zyga, i takie kwiatki... z Tobą :)

Róża (by zyga :))

Znalazłem ciebie, różę pośród wielu innych róż,
pijany szczęściem, słodycz twoją pochłaniałem,
odurzony zapachem i barwami twymi,
pięknością życia się delektowałem.

Jak dziecko otwarte naiwne i szczere,
dotykałem płatków,
cieszyłem się bliskością twoją,
byłem twój, byłaś moją.

Tak trwaliśmy w sobie,
nie bałem się niczego,
nie wiedząc o kolcach,
wciąż tuliłem cię do serca mego.

Idyllę przerwał straszny ból, ukłucie ostre,
byłem przerażony,
nic nie rozumiałem,
żalem otępiony.

To nie poranek przyszedł,
to łzy rosą twoje pąki pokryły,
cierpiałaś ze mną,
a rany się goiły.

Chcę ciebie dalej tulić,
płatków dotykać,
zapachem oddychać,
lecz kolców unikać.


-----


faktycznie, pisany był chyba bardzo spontanicznie (a to się czasem mści ;))

ale szczerość ponad wszystko :)

A my ją czytamy i do Twórczyni się uśmiechamy .

no widzisz, nieanno, to się nawet po czasie mści ;)

Jak byłem niedawno na spotkaniu poetyckim to ktoś powiedział że mimo że pisano o czymś tysiące razy to przecież za każdym razem jest to inny wiersz. I niech kwitnie i w Twoim nieanno wierszu

też tak uważam, Dartanian :) każdy wiersz inny (oprócz kopiowanych ;)) i kto nam zabroni pisać o róży? zdrówka

i pociesza księcia

też, bella :)

Ach, ja z tych co to krzyczą ,, Boże broń, nie o róży wiersz,, Cóż, nic na to nie poradzę. Ciepło pozdrawiam :)