W oczach poetów pisanie wierszy To grzech śmiertelny, pokusa zdradliwa Jak złodziej co w serce zagląda zachłannie Umysłu jego konstrukcja wadliwa W niemocy wersy układa jak szczeble Jakby do nieba chciał wejść po drabinie W rozpaczy, zazdrości, obłędzie nieziemskim Jeśli się nie pospieszy - to zginie Rzuca się w otchłań, w wir namiętności Karmi swe żądze, ulega kuszeniu Z romansu zrodzi się wkrótce poemat Równy postacią rodzica natchnieniu Gdy minie chwila słabości człowieka Pot z czoła zetrze, ślad uniesienia Chce skryć przed światem czyn zakazany, Więzić swe myśli i ukryć pragnienia To co się stało się nie odstanie Natura zrodziła podobne dziwadło Lepiej się poddać lub walczyć z nią w parze Niż życiu pozwolić by martwe upadło