Żył sobie dawno, dawno temu król, który zakochał się w tęczy. Cierpiał, gdy jej nie było. Dlatego on i jego poddani codziennie modlili się o słońce i deszcz, o burzę i błękit nieba. Serce króla nie mieściło szczęścia kiedy- ona- pojawiała się, by rządzić królewskim życiem. Pewnego razy tęczowe kolory pokłóciły się. Niebieski nie chciał być koło granatowego, bo mu przysłaniał ziemię. Żółty śmiał się z pomarańczowego, że jest leniwy i byle jaki. Fioletowy zadzierał nosa i wywyższał się ponad inne kolory. Zielony zakochał się w nadziei i wolał leżeć na soczystej trawie, niż wdrapywać się na sklepienie niebieskie. A czerwony? Odszedł od kłótliwych przyjaciół Pomyślał czy warto tak się kłócić? Oplótł skłócone kolory miłością i zanucił cicho piosenkę „Miłość nie unosi się gniewem i nie pamięta złego…” Trzymając się za ręce, pomarańczowy z żółtym, zielony z niebieskim, granatowy z fioletowym i czerwonym, wszystkie kolory w radosnym nastroju wyszły pospacerować sobie po niebie, by dać ogrom szczęścia zakochanemu królowi.