bez wiatru człowiek liściem leży w żałosnym przekonaniu, że sobą siebie gna do przodu i już traci życie w odmętach tego łgarstwa gdy ratunkiem bezwolna śmierć jego własna

ona i on - siedzą do siebie plecami boję się o ich przyszłość, przecież patrzą w przecwiną stronę lęk zbyteczny gdy nad głowami jedno i takie samo dla wszystkich

koła samochodu rozgarniają wodę na boki chlapiemy innych tym przez co brniemy sami na każdym ślady życia drugiego człowieka tworzymy jedno

jestem kartką z książki przede mną kartka i za mną, jak brat i siostra bez nich tracę znaczenie, a i beze mnie wszystko gubi sens

to nie oczy są zwierciadłem duszy, ale drugi człowiek ten prawdy obrazem kłamstwu służy jest też bogiem swego wyboru, choć zapomina, że ta możliwość to dar i czyni się stwórcą obu

ciało zmywa brudy serca cielesne tortury i udręki dla higieny duszy ta czystość będzie poddana ocenie tylko czy zdążymy nim los zużytego ręcznika stanie się ciała udziałem?

tu i tak nie ma naszych domów - więc nie jesteś bezdomny wszyscy pracujemy dla Miłości - nie jesteś bezrobotny marzenia to tunel górniczy - a my w sercu Odwiecznego i tylko to ma sens i znaczenia, a reszta?…

podjazd rowerowy zajęty przez pieszych odpowiadają za opóźnienie rowerzysty nadziei nie trać! czekaj! życie dotrzymuje obietnic, to człowiek łamie miłości zasady

zjeść ciasto, tylko ostygnie twój smak? czekamy... para uleci, ocenie innych poddamy i już jeden nie znosi zakalca, a inny obejść się nie może i dobrze, i oto każdy dobry człowiek - kochane to nasze życie -

w butach maszeruje życie, przez cztery pory roku buty ubrudzone, liście naklejone, ale idzie... wszystko spadnie, nawet buty się rozlecą, ono pozostanie