W mętnych wodach nikczemności topisz moralność, wytyczną życia nie masz dla niej żadnej litości tylko żarliwą chęć jej wyzbycia nie ważne jak wielu w wyścigu miniesz i w jaki sposób zdobędziesz laury ważne że się po drabinie wspinasz strącając po drodze stare figury Masz już zbiorowy nawyk wyścigu odwieczną Ci walkę matka wpajała gnając na oślep w życia kuligu pamiętaj, jak nad twym losem załkała wielu przed Tobą robiło to samo próbując osiągnąć szczyty i trony wielu odeszło wypalając się darmo goniąc bezmyślnie ducha mamony