zatęchłą ciszą wita mnie twój dom uderza w twarz już niedziecięcą skrzypienie każdej deski parkietu pokryte bezlitośnie kurzem szkło dom tęskniący za ręką kobiecą w wysłużonym dzbanku nie ma kompotu a przecież prześmialiśmy tu całe dzieciństwo... załamałabyś się widząc ten bałagan i nieskończoną listę rodzinnych sporów odeszła w niepamięć beztroska dziewczynka bez zaniedbanej sterty życiowych zmagań czy byłabyś dumna z moich wyborów już się nie dowiem bo na zawsze umilkłaś zobacz babciu dorosłam