„Wśród szarej samotności” Pośród samotnych alejek drzew Gdzie kręte ścieżki szarości dnia, Samotna postać w czerni szła Ze smutną mina każdego dnia. To życie codzienne przytłacza ją Szarością zdarzeń i losów grą. W posępnych konarach hula wiatr, Złowrogą minę dzień szary ma. Wśród szarej samotność los cicho gra Piosenkę życia z szarego dnia. Gdzie jest promyk, gdzie jest nadzieja Umiera serce, umieram i Ja.