Proszę pana, ja od kawy dzień zaczynam, rozespana wstaję - boso do imbryka. Filiżanka obłym kształtem wnika w klimat, a pan pyta, czy dopięte mam guziki. Woda syczy, para wznosi się pod okap. Zaserwować Arabikę, czy Robustę? Już na blacie rozchlapana mała kropla… A pan mówi, że gustuje pan w rozpustnej?! Ach, errata? Masz na myśli rozpuszczalną… Taki lapsus mimowolny, bez przyczyny. Wczesny ranek i ta kawa... smak nachalnie na znaczenie słów niechcący… Ja nie winię. Potarmoszę... Oj! Pochwycę filiżankę - tak, za ucho. Słodzę troszkę. Cukiernica akantami opleciona finezyjnie. Może dodam do naparu jeszcze szczyptę. Mieszam łyżką. Czy zmieszana nieco jestem? Cóż? Łyżeczka w dłoni drży (ciśnienie w normie?). Mały łyk - ślinianki mlaszczą, że wyborny. Łyżka dzwoni. Kawa stygnie. Słyszysz? Odbierz...!