z nicości mdłości krok w tył i dwa w przód zgubiłam siebię rozpadłam cofam sie by znaleźć zbieram kawałki samej siebie jak puzzle na nowo układam podnoszę co zostało fragmenty mnie w innych a jednak ktoś pamiętał nie wiedząc wiedział nie znał a zachował czas zatarł kontury spróbuje posklejać.