Jeszcze nie czas a Twoja wyobraźnia już krzywi dłonie wypatroszona z wabików odarta do kości z obietnic Bo trzeba (jak nigdy dotąd) zabrać ze sobą tylko to niebo które po Tobie zapłacze Znasz na pamięć sposoby zagłuszania sumienia kiedy wychodzi się z równań ze zbyt wielką ilością niewiadomych wprost przez ażur zakłamanej historii Mówisz jeszcze nie czas lecz trudno (niczym stara prostytutka) zarobić na sakiewkę z tylu słońc Nie przetańczysz swojego iluzorycznego czasu puki nie poukładasz wieczności z lodowych kryształków by wyhodować kolejny wschód pod własną nieobecność musisz odstać swoje by wcielić w życie życie