Gonitwa do uskrzydlenia

Wypracowany w pocie czoła wierzchołek z niedomówienia i cierpkiej recenzji uparte drążenie struktury mojego języka Koncept recenzji błyszczy pozytywną metafizyką i negatywem znaku miejscami wręcz do bólu egzystencjalnym Uskrzydlone arkusze zdychają śmiercią naturalną na pohybel tym co mylą popularność z wartością Alpinizm w blasku pękającego poranka ( tak mu dopomóż zastępie przychylnych haków ) zakotwicza w symbolu zalatuje stęchlizną po raz wtóry przepoczwarzony w magię bilboardu Kręta ścieżka na stromą ścianę góry Parnas zimowe wejście najtrudniejszym szlakiem klucz niedogodności co burzy bliźnim spokój ( recenzent chciałby tak płynąć wiecznie by niczego nie czuć w nogach ) znać port co uskrzydla to co jeszcze raz oderwie się od skały Szczęście opuściło skrzydło bo pomiędzy okrakiem ofiara nie zgadza się na ofiarę ( porządek rozumie po swojemu ) Dobrowolnie bez łez i dramatycznych gestów w aurze ceremoniału gdzie ostrza rytualnych czekanów i linie lin połyskują przerażająco humanizm wszedł za wysoko i nie w tym kierunku by postawić na bogów tej góry Tak mu dopomóż prymacie wyższej idei Gdzie bogowie mają jeszcze czym oddychać człowiek ma się gdzie podziać