Niczym krawiec serca, krajczy lekkich koni, co imają się znaków na końcu swej drogi, podkową zbyt ciężką dla takiej pogoni oddaję Ci ciało w ciężki zastaw progu by już przestać pytać, jak się kraje pióro, jak ponieść podkowę wysoko nad głową, by się opowiedzieć pegazom,jak szczurom, jak dni w próg wrastają, zgięte nowomową. Dziś muszę ukroić, gdzieś, z kawałka siebie, dla siebie samego kilka łat z pamięci ; bososkrzydły pegaz – szczur, zastygły w niebie, pod piórem przestrzeni nieustannie nęci. Naprzeciw czekania i serce nie stanie. Pegazom, jak szczurom, samotne konanie.