Dawno temu był człowiek młody,
miły, wierny, szczery, kochany.
Umarł szcześliwy - zamordowany
Kochał Pana - powierzył mu życie
Wiara - cenniejsza niż ciało.
Z prochy powstał i w proch się obrucił
Dusza po prawicy pana

Chodził aleją, dziś popękana.
Z ufnościa, nadzieja, miłością.
Nie raz z Chrystusem przed ołtarzem rozmawiał
prosząc o łaski umysłów uzdrawiania
Chodząc - miał ręce splątane
i głośno mówił AVE MARIJA.....
na końcu AMEN

Krzyż zbyt wiele znaczył, życie za to stracił
trudności żadnej nie miał,
by za Chrystusem iść do nieba