Łączę się z obrazem wymyślonym przez ten świat, słucham przekazu i chwytam groźne słowa: kobieta zabiła dziewczynkę mężczyzna utopił chłopca wywrócił się prom na rzece spadł samolot na osiedle na każdym kontynencie jakaś wojna Zamykam okno tego świata, i chcę uciec przerażeniu, ale dokąd do wygodnego miękkiego fotela książki w twardej oprawie do płyty słuchanej ileś razy słodyczy w różnej postaci rozmyślań nadętych o niczym I tak i tak ten świat jest mój, bo jego części układają się w całość na której istnieję. Cokolwiek bym nie robił i w co bym nie uciekał, za każdym oknem po prostu człowiek,albo ludzie .