brzuch

otworzyłam oczy a w brzuchu fioletowe ziarno kwitło na tysiąc sposobów. pakuję w siebie wolę, staję pod górą, zabieram ze sobą brzuch- jest okrągły, pęcznieje i żyje mną. przechodnie pytają czy pomóc. nikt nie spyta przecież, w jaki sposób. ludzie pchają za mną kamienie- nie widzą, że najtwardszy kamień urósł właśnie we mnie. w końcu ktoś podbiega, mówi, że z tym brzuchem nigdy nie wejdę na szczyt. krzyczę: przecież to ziarno upadnie tu, zginie. potem wśród ostrych skał wyciska go- na środku drogi, w ciszy rodzi się życie. Po więcej zapraszam na FB lub blog: porzeczkowe słowa