Wiatr od roku

Inny wiatr wieje już od roku, ptaki- niewolnicy czasu zdążyły odlecieć i zostawić gniazda, dzieci rozbiegły się po boiskach a matki wyciągnęły im sanki. Przez rok kobiety zdążyły rodzić dzieci, kwiaty syciły się kolorami, wypuszczały pąki a ja pakowałam ich kiście: mokre, syczące życiem ugniatałam w walizki- chciałam przynieść ci trochę życia, zamiast mojego żalu, który rośnie, brzęczy i toczy się we mnie. Przez rok niebo drżało przygniecione gorącym powietrzem, Rośliny zdążyły się zarumienić, malarze kreślili akty drzew, piersi upadłych kasztanów. Świat zdążył żyć,wzdłuż i wszerz tętnić. Jedynie ten twardy kamień postanowił się nie zmieniać. Twoje nazwisko, imię, data gniją mi w duszy. One skraplają się w porach roku, brzmią jak obietnica, która wplata się w łąkę włosów. Szepcze o prawdziwym jęku życia i pośród pól- w sztormie myśli, w zamieci dźwięków niespodziewanie cichnie. FB i blog: porzeczkowe słowa