choćbym przyniosła na chwilę zwątpienie nadzieją cisnęła prosto pod stopy to tylko bunt że coś umyka a ja nie umiem tego zatrzymać albo nie chcę zamykać w klatce uczucia szybciej wtedy dziczeją a tak tęsknota prostuje ścieżki gnieździ się niebo sprytnie pod skórą między lewą a prawą dłonią przestrzeń szepcze coś z tego będzie