Przejdź do treści
Czytanie

kiedyś...

kiedyś zbyt mocno
kochałem konie w ciemnościach
pędzące z wichrem w parze
poprzez przestrzeń bezkresną

kiedyś w krainie elfów
tańczących w kroplach rosy
w promieniach wschodzącego słońca
odnalazłem czarodziejkę
o ślicznych i mądrych oczach
która podarowała mi
najcudowniejsze kolory świata
utkane z nitek nadziei

wówczas chciałem dla swej pani
wyławiać wraz z mewami
najpiękniejsze sny
z oceanu spełnionych marzeń
i podawać je na tacy
wykutej z najjaśniejszych gwiazd

wówczas chciałem dla jej oczu
z obłoków ukraść tęczę
i wszystkie kwiaty wszechświata
przepojone najsłodszą muzyką
u stóp jej złożyć w darze
z małym motylkiem w podzięce

wtedy konie pędzące
poprzez przestrzeń bezkresną
które kochałem zbyt mocno
porwały mnie ze sobą
wirując w szalonym pędzie
bym pozostawił na zawsze
w obrazku mgłą malowanym
bezpowrotnie gasnące milcząco
te oczy smutkiem zasnute
dziwnie mokre



46 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.