Gdzie jest początek a gdzie koniec Gdzie kres bezkresnej naszej drogi Gdzie serce wiecznie żywo płonie Gdzie jeszcze poniosą nas nogi Jak stary dąb w gęstym borze Jak szarak w wiosennej kniei Staje zmęczony życiem człowiek Nad grobem ulotnej nadziei Upadła garbata mogiła Na niej grzywa suchej trawy Ciała przodków szczelnie okryła A wraz z nimi ich ziemskie sprawy Wkładając na grzbiet brzemię srogie Wzrokiem szukając swej Golgoty Czas ruszyć w ostatnią drogę Zostawiając biedne sieroty