choć jeszcze dzień dokoła noc srebrzystych świerków legion nad każdym jasny płomień błękitnooki idziemy razem ja i ty wpatrzeni w ciemność wśród wzgórz wijących się jak wąż ogrodu ludzkich dusz co chwilę ściskam twoją dłoń aż błyśnie piorun z oczu twych a z ust wychynie cichy syk uwielbiam budzić twoją twarz a w uszach tupot twoich nóg na plecach bat mógłbym tak iść do samych krat moja królewno