uwikłany w życie strach na wróble w połatanych portkach stoi w słońcu w deszczu stoi nocą w dzień bez końca zanim się rozpadnie to poprzysiągł sobie że wytrzyma że nie padnie cały miot odchowa gniazdo kiedyś rozćwierkane teraz zionie ciszą na polanie w sercu głuszy trawy się kołyszą