kiedyś gdy będę snuł się wierszem nad szczytem niezdobytej góry u stóp jej siądź jakkolwiek bądź i unieś twarz do białej chmury trzepotem rzęs zasiejesz burzę szarością oczu ją odurzysz powodzią spłynie z niej tęsknota cierń zadrży w sercu i ochota z ciernia wykluje się rozterka czy kiedy wreszcie to się stanie będziemy zdolni do gry w berka? czy to zwyczajne wody lanie