bezdźwięczne pełne barwy monotematyczne gdzie nie prawa głosu li tylko wizja liczy się pełno tam groźnych min słonecznych wybuchów śmiechu grymasy bólu i wysiłku zmieszane łzami szczęścia nieodległe są takie światy zastygłe osiadłe w kurzu pośród błon fotoplastikonu