szparą pod drzwiami

coś mi uciekło ideału szkoda do kropel rtęci nie że podobne podobnie zniknęło piękna nieznajoma mignęła zapadła nie ustrzegłem ognia żałuję wygasło choć tli się jeszcze dym łez już nie toczy świeca ożywa płomienia drżeniem niepokój spala gasną pragnienia szczęścia minione na nowo wskrzesza kolorem słońca zegar zatańczył w dymie pogodnym strumieniu modrym w czasie zamieszał wzrok pod powieką barwi czerwienią dawne obrazy zegar wciąż bije gdy płomień gaśnie... (...knot się wypalił to dusza świecy bez niego świeca jest martwa)