pochlastane myśli biedne pochlastane scholastyką twej mimiki uzbrojonej w różne miny przyodziane w fiki-miki choć rozprute nie rozcięte myśli czarne myśli białe wniebowzięte przemeblują w mojej głowie w twojej głowie w naszych głowach po połowie pozmieniają to co było w to co będzie co to będzie kiedy ciebie tu nie będzie tam nie będzie nas nie będzie ich zabraknie i nie stanie pociąg w pędzie wielkim pędzi jak gorzelnik na gorzały łyk w adwencie właśnie wtedy oczy piwne, oczy Pawie – cię obudzą cienkim piskiem I choć wszystko będzie dziwne i niebieskie, Będę Tobą mógł jak balon od powietrza - od powietrza?... od powietrza - eksplodować