Siedział nad rzeczką mały kwiatuszek kolana pod brodę podciągnął rękami splótł Wzory na wodzie piękne robił Przyszedł czas też na małą artystkę smutna robiła stale swe dzieła Na jednym dla upamiętnienia gorzkimi łzami wypisała "Nie zapomnijcie o mnie" Dzisiaj rośnie tam rodzina kwiatów Dzięki swej rodaczce piękną nazwę mają niezapominajki