I znowu nadszedł czas kolacji Z zachodzącym słońcem w tle Okolice siódmej albo ósmej Kiedy jedno prowadzi drugie pod rękę Chociaż żadne z nich Nie jest chyba niewidome? Trochę ludzi Z czego większość w istocie głodna Po dwa egzemplarze na świeczkę Po jednym egzemplarzu na krzesło Przy tym stoliku... Jeden portfel I to by było na tyle Wpatruję się W tę swoją aktualną kobietę O twarzy kobiecej takiej a takiej Jestem spokojny i wiem Że w blasku świec Kobieca twarz dokładnie tak wygląda Jak dobrze jest wiedzieć Że będzie dokładnie tym, czym ją żywię Że jej liliowy, łatwopalny język Z początku mile połechtany Płomieniem świecy Namoknie woskiem A jeszcze lepiej jest wiedzieć Że płomień świecy spłynie niżej Po ścianie przełyku, do Jej podziemi Moja aktualna kobieta parzy Gdy się ją dotknie A ja... lubię dotykanie Lubię też ból, pasjami, do usrania Nie ja jeden zresztą Przychodzę tu od wielu, wielu lat W żadnej knajpie nie mają takich świeczek Moje dzieci... Całkiem możliwe Że będą się kłaść bez kolacji Chyba, że dostaną w przydziale od losu Miejsce pod restauracyjnym stolikiem I odpowiedni enzym Do trawienia wosku I całej tej ohydnej reszty Która się wiąże z wychodzeniem w miasto Do cholery z dziećmi Skoro kolejny wieczór rozsiada się na purpurowym tronie doby - cztery nogi rozstawione szeroko dwie damskie, dwie męskie na horyzoncie ludzkich możliwości rewolwer w łapie. Pif: Wieczorne słońce ma w sobie to coś Że ręce same składają się do modlitwy Zapalenie, infekcję, może raka? Wieczorne słońce krwią sikające Szefowie restauracji twierdzą Że to koniec! Przynajmniej na dziś. Paf: Minęło trochę czasu Kolejny wieczór się wystrzelał Pary porobiły się ślepe Od teraz oczy i łuski to jedno. Życie w mieście straciło oddech A przede wszystkim: kształt Przynajmniej na dziś