Przy zgaszonym świetle, przy muzyce smętnej. siedzieć samotnie i rozmyślać powrotnie.. Oszukując się że dam radę, a wiedząc że wszystko przegrane.. Jak zrozumieć Jego zachowanie? Wymyślać błachy powód dna zerwanie? Twierdzić że jest się dorosłym, a zachowując się jak człowiek żałosny? Mówić jedno, czynić drugie? To dziwne jak i głupie.. Tysiąc pytań a na żadne odpowiedzi, wszystko to w mej głowie siedzi.. Ból że będę widzieć Go codziennie i nie wiadomo jak będzie. Oglądając Jego uśmiech, który nie będzie uśmiechem dla mnie to jak spadający głaz na mnie. Bezsilność, smutek daleko ze mną towarzyszy, a brak przyjaciół przy mnie to jak śmierć w samotnej ciszy.. Nie ma nadziei, nie ma natchnienia, to doprowadza mnie do oszalenia..