I wydawało jej się że to ten jedyny o cudownym spojrzeniu prawdziwym. Gdy ją przytulał marzyła zatrzymać wskazówki, ale rozczarowała się, jednak ich czas był krótki. Wpatrzona w Jego oczy wierzyła, że nigdy jej smutkiem nie zaskoczy. Jej sny o przyszłości po raz kolejny zniknęły w ciemności.. Nie rozumiała dlaczego?? Przecież robiła nic złego.. Jak trzeba było - czekała, gdy miał zły dzień - rozumiała, kiedy mówił "KOCHAM" - ufała. ZAWSZE TAK SAMO MOCNO KOCHAŁA! Mimo tych ran tyle zadanych, głupia, naiwna opłakuje kontami.. Od tej pory jej wiara w miłość zgasła.... Nigdy już nie zaufa, nie pokocha !! Przez życie w powolnych, samotnych krokach. Nie cierpi Go, nie na widzi, a zarazem kocha i szlocha... ;(