monografia wczorajszych myśli,
z zapartym tchem
oczekiwała dialogu,
mającego rozegrać się
w samo południe świadomości

dwunasta jazni wybiła

z ukrycia spoglądałam na
odświętną towarzyszkę
wczorajszych przemyśleń,
której nie potrafiłam rozpoznać

rozmowa tętniła gestami

dostrzegalne słowotwórstwo emocji
dzieliło ciszę na akordy
niedopowiedzeń
i jej wymownego wypełnienia

pistacjowy kolor zazieleniał,

a oczy nieznajomej przytakiwały
nieznanym rytmem
autentyczniejszego
natchnienia

myślałam, że jestem dla nich niewidzialna

choć byliśmy jednością,
nie zaprosili monologu ciała i duszy,
(kiedy podjęta została najważniejsza
z decyzji?)


nie! krzyknęłam,
oddalając się od teatru
tchnienia i
rozpraszających się śladów racjonalności

i chyba tylko ja wiedziałam, że
gestów wysłanych ciszą,
nie da się odebrać na poczcie,

a miłość podejmuje się sama...