niebo z trudem otworzyło oczy sklejone ropą wczorajszych spraw z wilgotnych rzęs kapnęły łzy w tęsknocie za gasnącą nocą ktoś wyrzucił z popielniczki wypalone szczęście mokrą szmatą zmyto ze stołu okruchy ostatniego śmiechu teraz wszystko jest czyste i poważne ponure marzenia trzymane wcześniej w lodówce wylewam do kibla zsiadły się jak mleko