w otwartym oknie jasnego poranka wdycham wilgotny zapach wstającej zorzy w czterech ścianach zaryglowanych dni różowe światło podsyca do ucieczki lękiem oblane ciało latami uwięzione nasłuchuje znajomych kroków milczące schody obniżają puls na podłodze zagubiony motyl rozkłada skrzydła łącząc się z powietrzem jest wolny