przywiercam się wzrokiem nie widząc prostych dróg biegnę na przełaj czasami łapię spojrzenie z góry grzęznę mając dwa wyjścia nie wybieram myśląc że zdechnę teraz albo nigdy nie poznam ścieżek wydeptanych w dłoniach pustka wciąga na dno wypluwając świadomość od niechcenia nie chcę zgasnąć