Wiosna amfibią dawno odpłynęła, upalne lato przeszło w zapomnienie, została pustka, nostalgia, wspomnienia, dłuższe wieczory, słabości, zwątpienie. Góry zdejmują swe zielone szaty i ukazują nagie, szare szczyty, wicher gnie drzewa, rozczesuje liście, zwinne kozice zsypują kalcyty. W chałupach zimno, jak w więziennych celach, gospodarz piece drewkami rozgrzewa, deszcz gra o rynny ponure melodie, jesień czerwienie i żółcie przywdziewa. Wrzos otulony nicią pajęczyny, znów brązowieją w ogrodach trejaże, skowronki dawno skończyły śpiewanie, złocista jesień maluje pejzaże.