Od świtu dom pielęgnowały, chrust przyniesiony z lasu pod kuchnią podkładały, zagniatały kluski, wieszały firany, kartki książek przekładały, gdy dzieciaki wracały ze szkoły. Migały srebrnymi drutami, oczko za oczkiem skarpety dziergając, w warkocze wplatały kokardy, wiosną najmłodszym wianki wiły z polnych kwiatów i ziół, na płowe główki je wkładając. Zdeformowane reumatyzmem, ukochane wnuki pieściły, układały kompozycje z kwiatów , w pamiętniku spisywały wspomnienia, w ciszy paciorki różańca przekładały za zdrowie się modląc. Spracowane, zmęczone życiem, całowane w podzięce za trud, spoczęły na zawsze, gdy serce bić przestało.