jak ptaki powietrze rozrywa w jednym roku którego świadkiem wracający wiatr ze wschodu raz jeszcze uniosła się łuna światła nadzieja poranną rosą usłane różane łoże z baldachimem cień pada jak mucha odkrywa ślady walki twoje prześcieradło płonie wali się, moja panno już nie wróci serce serc to moje to kropla krwi w twojej bezdennej studni w twojej światłości starannie okrytej całą czernią całą przynosisz mrok jak świecę płoniesz cała i spalasz się twoje węgle śmieją się w pogardzie odrazą się świecą odwracasz się czarne słońce błyszczy w twoich palcach jak berło u stóp hafty skrajane czerwienią jarzą się kosmiczną przestrzeń bez klucza matryca otwiera się, zamyka jak twoje z nogi na nogę przekładanie wszystkiego na jedną kartę twój chaos ma 5 imion usłyszałem któreś z nich me uszy pożarła krew wrzask, usta dymią tysiąc beczek ropy w kolejce po martwicę głusi nie słyszą dymu twoje usta wilcze krzyczą milion białych much na wojnę z ciemnością miliony niewinnych wysyłają dzieci na śmierć po złote runo karmi się krwią roztacza dym i wszystko zaświeci jak gdyby znów wybuchnęło Słońce