i tylko śmierć ku mojej drogi otworem tak myślą wciąż myśli gonie jak zgubne gwiazdy na stosie opadłe w noc gehenny, bezsilnie płonąc w mogile jak znicz za życia w śmierci pochodzie wypalając nadziei żar tak w dnie bez dna wciąż opadam w bezkresu otchłań dławiony niesprawiedliwością losu przeznaczenia w zagubieniu tkwiąc jak pustynny piasek na pustkowiu wzlatując i opadając w monotonii wiatru rytm a w sercu rozdarcia niedobytek uczucia w oczu łzach niemożności widok w płucach braku tchu tchnienia wolności w rozumie pragnienie poczucia szczęścia dziś znów dzień po dniu w nocy wygaśnie w księżyca blasku, tonie srebra lśnienia przemieni kolejny cykl w śnie błogości zapomnienia świadomości istnienia