tam patrzę
tak jasno mieni się horyzont
migotliwym blaskiem tysiąca par skrzydeł

nade mną las gęsty wznosi dłonie
pod niebo
pod stopami ciernie krwią barwią poziomki
i tak już czerwone

słyszę te głosy tak śpiewne
tak tęskne
moje melodie

budując swój świat nie patrzę pod nogi
bo gdy w blask ów się zanurzę
stopy okrwawione i dłonie z ziemi brudne po każdym potknięciu
deszcz z oczu tysiąca obmyje

tam on
a wtedy zagrają
moje melodie