Moje wilki rozbiegły się po lesie, Z nieba spadło ostatnie ze stu słońc. Złamane są dłonie skrzypiących starych drzew, A rzeka próbuje zrywać się pod prąd. Zejdę do jaskiń, W podziemia się wtopię, Jak w miękki sen,…

zapamiętaj - szepczą zapamiętam jak pachniały wtedy trawy jakie melodie wygrywał wiatr w zieleni koron nad nami zapamiętam jaki odcień bieli miał księżyc tej nocy te dwa słońca płonące tuż przede mną i źródło o…

tam patrzę tak jasno mieni się horyzont migotliwym blaskiem tysiąca par skrzydeł nade mną las gęsty wznosi dłonie pod niebo pod stopami ciernie krwią barwią poziomki i tak już czerwone słyszę te głosy tak śpie…

kiedy polowań czas trąbki dźwięk zwiastuje w salonach zbolała sączy się muzyka a skrzypce płaczą i szarpią na przemian gdy ona siedzi przy świetle księżyca wie że z rąk ludzkich bestii wkrótce zginą czerwień zabarwi b…

to dość nietypowa znajomość nocami i nie zawsze wśród słów mamy taki swój układ on nie rozrywa powłoki mego ciała ostrymi zębami tylko straszy czasami żeby było zabawniej pod moim łóżkiem czuje się bezpiecznie…

Kiro ma duszę z ognia i oczy z lodu i nigdy nie mówi więcej niż potrzeba właściwie to całkiem mało mówi bo po co a kiedy czuły jego dłonie na karku i w tali we włosach to czuły ten ogień Kiro kochał je wsz…

nie chciałam pamiętać tego wszystkiego co będąc tam we włosach na skórze pod paznokciami przynosiłam otwierając rano oczy nie chciałam też wracać bo potem coraz trudniej jest znosić blask słońca ale nie mo…

co rano rozczesuję zdrętwiałymi palcami poplątane włosy zlizuję z opuszków twój smak zmywam z ramion zapach rozgrzanej skóry w pamięci rysuję portrety wydarzeń przeszłych i scenariusze dni przyszłych a rysy na szyi…

kryształowy kielich wypadł z moich dłoni rozsypał się w tysiące iskier i tak płynęły w powietrzu powoli do góry pod sufit z pajęczyn utkany z powrotem w dół pod moje stopy za ciężką kotarą wstawał dzień nowy promi…

wodząc oczyma po tych wszystkich dziwkach co szarpią mnie za włosy uśmieszkami przetartych ust czekając na miłość która nie nadchodzi zbyt długo a gdy jest to jakoś nie do końca daleko od sióstr co dopełnia…

zbudowałam swoją własną twierdzę cetatea de strega lubię kiedy tak otula mnie w niej las przez mury i prawie mogę dotknąć cieni mieszkających gdzieś na skraju snów teraz między światło słońca a blask księżyc…

znowu stałam się ludzka zbyt prawdziwa za długo o jeden sen a próbuję nie rozsypać się w srebrny pył i staram się nie zastygnąć w kryształ z lodu utkany jeszcze żyję za krótko o jednego ciebie