zbudowałam swoją własną twierdzę
cetatea de strega

lubię kiedy tak otula mnie w niej las
przez mury

i prawie mogę dotknąć
cieni mieszkających gdzieś na skraju snów
teraz między światło słońca
a blask księżyca wplecionych

i tylko tego żałuję
bo choć tak lekko wśród szeptów wróżek
i delikatnych muśnięć o stygnący policzek
to chciałabym czasem tak naprawdę

a każdy rozsypuje się w proch
próg bluszczem obleczony
przekraczając