kryształowy kielich wypadł z moich dłoni
rozsypał się w tysiące iskier
i tak płynęły w powietrzu powoli
do góry pod sufit z pajęczyn utkany
z powrotem w dół pod moje stopy

za ciężką kotarą wstawał dzień nowy
promieniem nieśmiałym a ostrym
ranił mi twarz i wypalał oczy
tak oto poranek bezcześci moje noce

widziałam jak gasły o świcie jego oczy
jak w cień zmieniały się dłonie
przez palce mi przeciekając

i jeszcze przez chwilę odbicie jego w lustrze
przez chwile dwie jeszcze ciepła pościel

rozbity kielich we krwi na podłodze